Jeugdzorg, kan het ook anders?!

Tijdens een jongerenproject hebben we vele gesprekken gevoerd met jongeren die opgroeien in de jeugdzorg. Hun gevoel van veiligheid, een stabiele woonplek, vertrouwen krijgen en positief benadert worden bleken steeds weer belangrijke thema’s. In de literatuur wordt beschreven dat mensen pas toekomen aan hun persoonlijke ontwikkeling als hij zich geen zorgen hoeven te maken over basisbehoeften als woning, eten, familie, relaties, erkenning en veiligheid (piramide van Maslow).

Binnen de jeugdzorg betekent dat dat jongeren pas ander gedrag kunnen leren en meer zelfvertrouwen kunnen krijgen, als ze ergens opgroeien waar ze zich veilig en vertrouwd voelen. De hulp die zij nodig hebben ontvangen zij op die veilige plek. Dat klinkt heel logisch toch?

De praktijk werkt echter precies het tegenovergestelde. Jongeren volgen een behandeltraject en verhuizen steeds naar een nieuwe plek omdat zij (alleen) op die plek iets kunnen leren. Juist jongeren die geen stabiele thuissituatie hebben, krijgen niet de kans om ergens thuis te horen. De jeugdzorg is ingericht rondom het probleem van jongeren en niet rondom de jongere zelf. Hun probleem wordt behandeld en als  de behandeling geslaagd is krijgen jongeren als ‘beloning’ een verhuizing naar een nieuwe locatie.

De wijze waarop de jeugdzorg gefinancierd wordt werkt in de hand dat er probleemgericht behandeld wordt. In de dossiers is vooral aandacht voor de problemen.

Alles wat je aandacht geeft groeit. Ik vraag me weleens af hoeveel problemen vanzelf oplossen wanneer jongeren de tijd en het vertrouwen krijgen om rustig ergens te wonen en een band met hun familie, begeleiders en vrienden op te bouwen?

Wat zouden goede criteria zijn voor financiering? Tevredenheid van jongeren? Het aantal jongeren zónder problemen?

Ik snap dat dit moeilijk te meten is, want hoe weet je dat de jongere de zorg nog wel nodig heeft als het goed met hem gaat? Toch denk ik dat je er vanuit kan gaan dat jeugdzorgmedewerkers er alles aan zullen doen om jongeren en gezinnen zo snel als het kan weer eigen verantwoordelijkheid te geven. Dat is tenslotte hun werk!

De transitie van de jeugdzorg biedt de kans om de jeugdzorg anders te organiseren en hopelijk zal de jongere daarin echt centraal komen te staan!!




Reacties




Peter Bob Peerenboom
November 26th, 2014

Een prima verhaal. Mijn huidige werk in de GGZ laat hetzelfde zien. Psychiatrische patiënten worden bij problemen uit hun milieu gehaald (opname kliniek, beschermd wonen, enz.) in plaats van ze in hun eigen omgeving te behandelen. In Italië lijken daar goede resultaten mee te worden bereikt. Juist hun psychiatrische stoornis vraagt om rust en regelmaat…..





Plaats uw reactie

Copyright © PEER 3 2019 | Webdesign& Realisatie : DO IT-online