Vader: Ik kijk bewuster, opener, empathischer, liefdevoller en zachter naar situaties en naar mezelf

Toen ik me aanmeldde voor Het begint bij jezelf voelde dat als een sprong in het onbekende. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten. Wie zouden er zijn? Wat zouden we gaan doen? En wat zou het mij brengen?

Nu, aan het einde van deze reis, kan ik zeggen dat het me ontzettend veel heeft gebracht. De grootste winst zit voor mij niet in het feit dat ik mijn kinderen ineens heel anders ben gaan opvoeden. De echte winst zit in de manier waarop ik naar situaties kijk, hoe ik ermee omga en hoe ik naar mezelf kijk als ouder. Bewuster, opener, empathischer, liefdevoller en zachter.

Ik heb geleerd dat niet alles altijd goed hoeft te gaan. Dat fouten geen bewijs zijn van falen, maar juist openingen kunnen zijn voor groei, herstel en verbinding. Dat inzicht heeft me veel rust gegeven.

“The most precious inheritance that parents can give their children is their own happiness.” (Thich Nhat Hanh)

Wat me daarnaast enorm heeft geraakt, zijn de mensen die ik heb ontmoet, de openheid binnen de groep, de ervaringen die we met elkaar gedeeld hebben en de steun die ik heb mogen ontvangen. Door jullie begeleiding ontstond er een veilige plek waarin kwetsbaarheid welkom was en waar geleerd mocht worden zonder oordeel.

Een van de opdrachten was de vraag:

“Hoe zou je willen dat de communicatie er bij jou thuis uitziet?”

Mijn antwoord daarop is misschien wel het mooiste bewijs van wat deze cursus mij heeft gebracht. Samen met mijn partner voel ik steeds meer dat we een team zijn. Dat we waardering uitspreken naar elkaar, elkaars kwaliteiten zien en ons gewaardeerd voelen. Ook met onze kinderen ervaar ik meer verbinding. Natuurlijk zijn er nog steeds lastige situaties, zoals iedere ouder die kent. Maar ik heb geleerd dat die situaties niet opgelost hoeven te worden vanuit controle of gelijk krijgen. We mogen samen zoeken, luisteren, herstellen en opnieuw beginnen. Niemand is perfect. Niet onze kinderen, maar ook wij als ouders niet.

En misschien is dat wel een van de mooiste lessen die ik meeneem: je bent nooit te oud om te leren. Ik moet daarbij vaak denken aan de woorden van Kahlil Gibran: “Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten.”

Onze kinderen zijn niet van ons. We mogen hen begeleiden, liefhebben, beschermen en ondersteunen, maar uiteindelijk zullen zij hun eigen weg vinden. Die gedachte heeft me geholpen om met meer vertrouwen en meer ruimte naar mijn kinderen te kijken.

Dank jullie wel voor jullie wijsheid, betrokkenheid, warmte en vertrouwen. Dank voor alle inzichten, gesprekken, oefeningen en ontmoetingen. Dank voor deze reis. Ik neem veel mee, niet alleen als ouder, maar ook als mens.

Met veel waardering en dankbaarheid,